6 maanden later: mijn bevallingsverhaal

Een half jaar is alweer voorbij en wat een half jaar was het! Al zes maanden lang mag ik mij moeder noemen van – ja, ik gooi het cliché er toch echt in – de mooiste baby ter wereld. Ja, ik kijk misschien door een roze (of in dit geval blauwe) bril maar man, man, man, wat is het toch een heerlijk mannetje! Na zes maanden vind ik het wel eens leuk om terug te kijken op de bevalling. Eerlijk gezegd moet ik een beetje graven maar ik vind het zelf altijd zo leuk om een kijkje bij andere (newbie) moms te nemen en waarschijnlijk is het ook een mooie herinnering voor later. Vergeef me als ik wat dingen kwijt ben (noem het verlengde zwangerschapsdementie), maar hierbij mijn bevallingsverhaal.

Na een redelijk onbezorgde zwangerschap – nou zijn er heus wel wat dingen gebeurd maar lichamelijk gezien was het een makkelijke zwangerschap – dient zich mijn due date aan. Over de daadwerkelijke datum was nog wat gesteggel aangezien de verloskundige – terecht – calculeert vanaf mijn laatste menstruatie en ik uitga van mijn laatste eisprong maar op maandag 25 juli is het (volgens ons) zo ver: ons kleintje is voldragen. Die 25 juli word ik ’s nachts wakker, net zoals de nachten ervoor.

03:30: hmmm, met deze krampen kom ik echt niet meer aan slapen toe…

Op mijn tenen kruip ik (of beter gezegd: spring ik, vanwege de bedverhogers waar we al drie weken mee struggelen) naar beneden en installeer ik me op de bank. Thank god for Netflix! Rond een uurtje of zes strompelt lief met een verbaasde blik de trap af. Of hij wel naar werk moet gaan? Ik sus hem, en na een dikke knuffel en de belofte dat ik toch écht zal bellen als er wat aan de hand is gaat hij met de auto op pad. Voor hetzelfde geld heb ik voorweeën en wie weet hoe lang die kunnen aanhouden. Ik maak me geen zorgen. Die middag krijgen we namelijk huisbezoek van de verloskundige, standaardprocedure wanneer je “overtijd” bent.

14:00: vertraging

Eigenlijk zou over een uurtje de vroedvrouw komen maar wegens de drukte (we hadden al aardig wat gezichten gezien bij de informatieavond een paar maanden ervoor) kan ze pas tussen 5 en 6 uur komen. Ik ben toch wel een beetje teleurgesteld. De krampen (die eerst vooral leken op menstruatiekrampen maar die in hevigheid hadden toegenomen en sneller leken te komen) had ik volgehouden zonder te bellen met haar bezoekje in de middag in mijn achterhoofd. En lief was juist eerder thuisgekomen voor dit bezoekje. Dit gezegd hebbende kan ik binnen een paar uur een verloskundige verwachten.

In de tussentijd besluit lief het huis maar aan kant te maken en en passent reinigt hij de gootsteen met zwanenhals en al. De vluchtkoffer staat al weken klaar maar er is altijd wel wat te doen. Ik laat hem lekker uitrazen (het lijkt me ook maar moeilijk om je geliefde in zo'n toestand te zien) terwijl alles weggewerkt wordt.

18:00: help is on the way

Na al haar visites komt dan eindelijk één van de vroedvrouwen langs. Van lamlendigheid ben ik in al die uren de bank nauwelijks af gekomen. Een blik en wat gevoel down under (I'll spare you the details) geeft aan wat ik van binnen al voelde: de krampen die ik voelde zijn toch echt weeën en ik heb een twee centimeter ontsluiting. Of ik gestript wil worden? Zekerheid kan ze me niet geven maar ze weet bijna zeker dat hiermee de bevalling in gang gezet wordt. Sneller dan ik door heb is het over en boy oh boy did it work! Omdat we geen idee hebben hoe lang deze achtbaan duurt eten we lekker bami. Wie weet wanneer ik weer kan/wil eten.

20:00: moet ik echt die auto in?

Fast forward een paar uur... Dankzij de weeëntimer weet ik dat ik nog niet echt ver genoeg ben om echt aan de bevalling te beginnen maar toch wil ik even een deskundig gezicht zien. De lieve Marieke heeft dienst en komt zo snel mogelijk naar ons toe. Ze constateert vier centimeter ontsluiting. 'Het idee dat ik straks nog in de auto naar het ziekenhuis moet zitten,' verzucht ik. Ze ziet dat het allemaal redelijk snel gaat en dus krijgen we "toestemming" om naar het ziekenhuis te rijden. Toch een gek idee: gaat het dan nu echt gebeuren?

20:30: naar het ziekenhuis

Bij aankomst in het Albert Schweizer ziekenhuis kan ik zo met een rolstoel naar de kraamkliniek. We krijgen een nogal lege en kale bevalsuite toegewezen. Okay, en nu? Ik kleed me om in mijn bevallingsgewaad en voel me niet zo lekker. Hmm, misschien was die bami niet zo'n goed idee.. Ik ga zitten op een stoel en lief en verloskundige Marieke zetten zich neer op de bank. Afwachten maar. Bij elke wee die ik voel moet ik écht opstaan. Ik leun met mijn handen op het bed en na elke keer plof ik neer op de stoel. Hoe lang gaat dit duren?

22:15: hier gaan we dan!

Na ik weet niet hoeveel tijd adviseert Marieke me om op bed te liggen. Dat is fijn tussen de weeën door maar het opvangen van de krampen wordt steeds minder fijn. Bij elke samentrekking krijp ik mijn hoofdkussen beet. Een aantal keer controleert Marieke me. Maar verder is het aardig stil. Ik vind het niet erg en zit helemaal "in mijn bubbel". Geen cheerleaders voor mij! Mijn vruchtwater is nog niet gebroken en dus doet de verloskundige dit voor me. Wat een raar gevoel, zo'n plas water! Ik merk dat dit de bevalling nog wat meer bespoedigt.

01:30: zo hard als je kunt!

En dan is het zo ver. Ik heb volledige ontsluiting en ik mag aan de persweeën toegeven. Ik zit zo in mijn cocon dat alles om me heen me zo goed als ontgaat. Misschien maar beter ook, want na wat gezoek blijkt de hartslag van de baby flink af te nemen. Dit moet snel gaan. Binnen mum van tijd, zo vertelt lief me later, staat de kamer vol met medisch personeel. Omdat het niet snel genoeg lijkt te gaan krijg ik tijdens een wee een knip gezet en komt ons lieverdje ter wereld. Ik krijg hem op mijn borst gelegd en lief knipt de navelstreng door. Daarna wordt hij nog even gecontroleerd en het besef komt binnen: we zijn ouders en volledig verantwoordelijk voor dit wondertje!

baby love 😍 #duurzaamouderschap #duurzameduedate #proudmommy #mommyblogger

Een foto die is geplaatst door José de Jong (@green_and_the_cities) op

Zow, dat was een veel langer verhaal dan ik van tevoren had gedacht! Ik heb nog even mijn kleine dagboekje erbij gepakt, dat was wel handig voor de tijdstippen want tijdsbesef dat heb je absoluut niet! Ik moet zeggen dat ik, op de schrik met Marius z'n hartslag, een makkelijke bevalling heb gehad. 'Het was er een uit het boekje,' zei Marieke naderhand en zo voelde het (achteraf) ook wel. Iedere bevalling is anders en ik wil ook echt niet ontkennen dat níet elke bevalling easy peasy is. Maar uit ervaring weet ik dat het inspirerend kan zijn om te lezen hoe een bevalling verloopt en ik deel dit graag.

Wat lijkt jou fijner: cheerleaders langs het bed of totale stilte? En zou jij thuis of in het ziekenhuis willen bevallen?

Liefs, José

Related Post

José de Jong

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *