de balans opmaken | #fitmommy

Het is al weer te lang geleden dat ik een fitmommy update schreef: al weer zo'n vier weken! En ik moet zeggen dat ik toch wel weer het één en ander te vertellen heb. Lezen jullie mee?

OMG, ik keek nog even terug op mijn insta timeline. Deze foto plaatste ik zo'n drie maanden na de bevalling. Dat is toch wel een ander plaatje. Tuurlijk, ik was blij dat ik niet al te veel zwangerschapskilo's cadeau had gekregen. Maar om nou te zeggen dat ik helemaal lekker in mijn vel zat... Desalniettemin was het een mooi vertrekpunt.

niet slecht voor 11 weken na een bevalling toch?! #ootd #mommyblogger #preloved #maternity #postbaby #autumn

A post shared by José de Jong (@greenandthecities) on

is het me de calorieën waard?

Elf maanden na deze foto mag ik toch wel tevreden zijn. Een beetje discipline als het op eten aan komt heeft me zeker geholpen. De vraag 'is het me de calorieën waard?' is zeker een mantra. Niet dat ik niets meer mag eten van mezelf hoor. Maar een slagroomtaart die het net niet is, dat is me dus niet de calorieën waard. Hetzelfde geldt voor een warme chocolademelk uit de automaat. Nee, geef me dan maar de hele shabam met pure chocolade. Dat is me pas de calorieën waard!

intimiderend en voor anabolen

Maar er is meer dan eten alleen. Vroeger sportte ik vooral voor de directe verbranding. Cardio was het enige dat ik deed in de sportschool. Het "krachthonk" was vooral intimiderend en voor anabolen. Dat is nu wel anders. Ik probeer twee keer per week mijn grote spiergroepen, benen en borst&schouders, aan te pakken. Langzaamaan lukt dat wel. Maar na ruim drie maanden sporten zit ik op een soort plateau. Ik weet een beetje hoe ik de oefeningen uit moet voeren, maar eigenlijk moet ik het wat zwaarder aanpakken. Hogere gewichten en minder herhalingen. Wel merk ik dat ik het makkelijker vind om te improviseren en "de kunst af te kijken".

zou dat buikje nou ooit weggaan?

Gelukkig boek ik wel de resultaten om dat plateau te ontstijgen. Ik ben voor het eerst in lange, lange tijd onder de 65 kilo gekomen (al zegt gewicht ook niet alles, spieren wegen nou eenmaal zwaarder dan vet): bijna twee kilo is eraf. Mijn broeken beginnen losser te zitten. Maar dat buikje he, zou die nou ooit weggaan? De tijd zal het leren.

De foto's durf ik nu wel te laten zien (al ben ik niet zo'n persoon die zo z'n shirt omhoog trekt) en zijn voor mezelf ook een mooie spiegel. Want wat heb ik al bereikt?

ik doe het voor het goede doel

Zoals ik al eerder zei: ik ben er nog niet. Het zal een geleidelijk proces zijn, want haastige spoed is zelden goed. Ik hoop dat ik een sportief persoon word die fluitend naar de gym gaat maar let's be honest: het liefste kruip ik op de bank met een filmpje en dampende choco. Maar als je iets vervelend vind, dan moet je er ook wat aan doen is mijn motto. En dat doe ik dus. Voor het goede doel.

Wat vind jij van #fitmommy? Inspirerend of vooral deprimerend?

Liefs, José

José de Jong

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *