Golfbeweging

Als je door de kop hierboven denkt ‘wat is die José opeens sportief geworden’, dan moet ik je teleurstellen. Sport en ik hebben geen langdurige gelukkige relatie (ondanks mijn #fitmommy tijdperk). Nee, vandaag wil ik het hebben over iets wat ik me realiseerde na mijn keuken make-over: golfbewegingen.

Want toen ik mijn tips nog eens na las, moest ik aan mijn oma denken. Okay, de vaatwasmachine is haar huis nooit binnen geweest, maar er zijn toch dingen die ik onbewust van haar heb meegekregen. En dan bedoel ik niet de theedoeken die in haar linnenkast van kleur lagen te verschieten (al drogen oude theedoeken wel het beste).

Want die houten snijplanken, die had mijn oma ook. Net als die afwasborstels. De microvezeldoekjes waren wel langzaamaan in huis gekomen, want dat waren toch van die wonderdoekjes vonden we destijds. Maar veel van de dingen die ik nu weer in huis had gehaald, die had oma gewoon omdat dat gewoon was. Niet omdat ze nou zo’n duurzaamheidsmens was.

En dat bracht mij aan het denken. Want pastinaak is exotisch, omdat het een “vergeten groente” is. Houten snijplanken hip, omdat de norm van plastic is. Wasbare luiers luiers 2.0, terwijl ze vroeger alleen maar katoenen luiers kenden. Duurzaam is hip & happening, terwijl je het vroeger gewoon zo deed. Waarom gaan we nu opeens back to basics?

Het antwoord daarop heb ik niet. Ik ben immers geen antropoloog. Maar ik kan wel uit eigen ervaring spreken als ik zeg dat alsmaar meer en beter van mij niet hoeft. Ik hoef niet 20 microvezeldoekjes die je voor een euro koopt, zodat ik maar weinig hoef te wassen. Zes katoenen vaatdoekjes doen het prima, en kan ik met een gerust hart meewassen met de 60°C luierwas (en ja, ik weet dat ik hierover weer boze reacties kan krijgen, ‘veertig graden is warm zat’, maar bij 60 voel ik me comfortabel want het gaat toch om tere kinderbilletjes). En in december hoef ik niet per se sperziebonen als we in ons koude kikkerlandje ook schorseneren hebben (die ik trouwens nog wel eens wil maken, staat genoteerd!). Plastic is niet zo fantastic, als je het mij vraagt. Massaproductie bracht misschien welvaart in ons land, maar er betaalt altijd wel iemand ergens de prijs. Laat me duidelijk zijn: ik wil iedereen pushen om plantaardig te gaan voor de planeet is niet mijn bedoeling; als we allemaal een stapje terug kunnen doen om minder dierlijk te eten, moeten we het best met zijn allen kunnen redden. Maar alsmaar meer en meer, dat is toch zó 2012?

Liefs, José

Foto: Academiagolf

José de Jong

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *