happy new year!

2017 is bijna afgelopen you guys! Met de Top2000 op de achtergrond is voor mij het aftellen begonnen. En dit jaar voelt dat wat anders dan vorig jaar. Niet alleen is lief voor het eerst in jaren niet (verplicht) vrij en kijk ik alleen naar de Lijst Der Lijsten boordevol gouwe ouwen. Nee, 2016 is toch wel een veelbewogen jaar geweest.

2016 was het jaar van veranderingen. Eind 2015, letterlijk op de dag van onze kerstbrunch, verloor ik mijn baan. Amper twee maanden zwanger – niemand op werk wist het (uiteraard) al – hoorden mijn collega’s en ik dat ons bedrijf failliet was (een faillissement dat we nauwlettend in de media volgden), waardoor wij allen dankzij het inhuren door een uitzendbureau letterlijk in de kou stonden. Nou, je begrijpt wel dat we die kerstbrunch niet gehaald hadden. En zo veranderde mijn perspectief voor 2016 van genieten van mijn welverdiende zwangerschapsverlof naar amper een paar maanden WW en solliciteren met een zwangerschapsbuik. Ik hoef jullie niet te vertellen dat 2017 voor mij geen goede start had…

mijn bescheiden buikje met 15 weken

2016 was het jaar van verdriet. Een lange vriendschap die eerder al ruim honderd kilometer afstand had overleefd werd eenzijdig opgezegd. Zonder waarschuwing, zonder tweede kans, zonder vermoeden. Van de ene op de andere dag was ik een dierbare vriendin kwijt en viel een vriendinnengroep uiteen. Ik hoef jullie niet te vertellen hoe dat samenging met mijn zwangerschapshormonen…

2016 was het jaar dat ik samen met een vriendin een klein bedrijfje ben begonnen. Aan het einde van mijn zwangerschap kreeg ik een belletje met een leuk voorstel. We brainstormden en besloten al snel: dit gaan we doen, we worden working mommy’s met een eigen business. Amper een maand oud vergezelde Marius ons naar de Kamer van Koophandel (veel firsts, want het was zijn eerste treinreisje náást dat het zijn eerste zakelijke meeting was) en was het een feit: Happy Moments Albums is daar.

2016 was het jaar van een nieuwe liefde. En nee, dat bedoel ik niet zoals je denkt. Eind juli 2016 maakten wij kennis met onze prachtige zoon Marius. Ik ben erin gestonken. Echt alle clichés zijn waar. Ik ben verliefd op mijn zoon, die ik de mooiste baby ter wereld vind, waar ik alles voor zou doen, die me telkens weer laat lachen. Nee, ik zit niet op een roze wolk en zoals bij al mijn liefdes heeft ook hij een plaatsje moeten veroveren in mijn hart but he’s here to stay! Ik geniet elke keer weer als ik hem uit bed haal en ik vind het vreselijk wanneer hij zijn beentjes zo strekt dat hij een paar tellen blijft staan en dat hij binnenkort uit de “newborn” maatjes groeit. Ik hoef jullie niet te vertellen hoe mijn (moeder)hart gegroeid is.

Maar ik wil niet terugkijken. Een traditie van het eindejaar is het vooruitblikken en goede voornemens doen. Dus hier komt ‘ie! 2017 wordt voor mij het jaar van op mijn eigen benen staan. Mijn freelance tekstschrijver-bedrijfje ga ik uitbreiden en ik ga meer doen aan acquisitie en uiteraard meer schrijven. Mijn andere bedrijfje maakt in 2017 al winst en loopt gesmeerd. Marius draait steeds meer mee als een volwaardig lid van ons gezin. Ik ontwikkel me door op het gebied van mijn blog (regelmatiger artikelen schrijven, leuke samenwerkingen opzetten, mijn video-maak & fotografie skills verbeteren). En ik investeer meer in de vriendschappen die er wel toe doen (kwaliteit boven kwantiteit).

Haha, dit was een heel geschrijf. Luister niet naar de mijmeringen van een oude, getrouwde vrouw. Wat heeft 2016 jou opgeleverd en wat brengt 2017 jou? Let me know!

Liefs, José

Zwangerschapsfoto: Happyshoots

José de Jong

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *